okul anıları

Özetler; aşağıda değineceğim konular, işim, anneler günü, okul hayatımdan birkaç anı ve bildik mayonez işte. Baştan söyleyeyim hazır olun. Ne bilim her kitabın bile bir ön sözü oluyor diye yazdım. ( bu arada neden Türk filmlerinde hülya Koçyiğit ablamız kitap okumaya önsözden başlar anlamamışımdır)

Efem bankayı sevdim işim bu kadardı:))

Gelelim anneler gününe. Annem harika bir kadındı ve anneler gününü kutlayamadım diye başlayıp sizi üzmeyeceğim ama annemle ilgili aklımda kalan ufak tefek şeyleri buraya yazacağım ki hem ben unutmayayım hem de torunları buradan okuyup görsün çatlak ananelerini. Annem fiziksel olarak çok güzel bir kadındı, kocaman siyah gözleri, muntazam alınmış kaşları, bembeyaz tenli, sarı dalgalı saçlı, uzun boylu ve iri yapılıydı. O kadar çok gülerdi ki aklımda hep bembeyaz inci dişleri kalmış. Oldukça otoriter bir o kadar da neşeli, arkadaş gibiydi. Benim bebeklerimle, eski perdelerden gelinlik dikmek bahanesiyle oynardı rahmetli. Sofra başında gülmekten burnumuzdan ayran neyin fışkıracak kadar çok gülerdik. En çok o sofraları özlüyorum zaten. İştahlı 3 küçük kardeş ve onları doyurmaya çalışan anne:)) pirena gibisiniz tabağınızı doldururken kolumu yutacaksınız derdi annem:))) Ara sıra keşke 1 saatliğine geri gelse diyorum, İstanbul’u gezdirmek, son model cep telefonu almak, en son moda kıyafetlerden giydirmek, gülmek sarılmak koklamak için. Yolda yürüyen anne kız ikilisi görmeye bu yaşım olmuş hala dayanamıyorum ben. Annemi ilk kaybettiğim senelerde herkesin annesiyle kendiminkini kıyaslardım, benim annem daha uzun, daha güzel, bizimle daha çok konuşuyor ve gülüyor falan diye. Şimdi anlıyorum ki herkesin annesi onun için prenses. Beklide annem kadar harika bir kadın olamayacağım için kaçıyorum anne olmaktan. Neyse annem için daha sonra uzunca bir yazı yazarım sayfama. Konu bütünlüğünü ve baştan yazdığım ön söze bağlı kalmalıyım.

Gelelim okul mevzuna. Enne yazmış, dolphin, milkland falanda yorumlarıyla neşe katmış bende yazmadan geçemedim. İlk okula beni mahallenin tuhafiyecisi orloncu ali amca yazdırdı demiştim daha önce.. Böyle süper bir başlangıç sonrası ne beklenebilir ki:))) birkerem ben hiç kolej vari bir okulda okumadım, öyle yüzmeye giden, piyano çalıp kıçı başı ortada bale yapan bir kız hiç olmadım. Yarma gibiydim. Asla narin bir kız olmadım, babaanneminkiyle aynı renk ve model kabanım, ağabeymle aynı model botlarım, kısa kesim hapishaneden yeni kaçmış kılıklı saçlarım ve başlı başına yaratık mayonez. Saçını 2 yandan bağlayan kırmızı kurdeleli kızlardan oldum olası tiksinmişimdir:)))) ilkokula başladığımda sınıftaki herkesten yaşça küçük lakin boyca uzundum. Annem asla bize bir simit parasından fazla para vermediği için( abur cubura alışmayalım diyeymiş) asla o okunun önünde satılan leblebi tozu, külah şeker, yumiyum gibin şeylerden yiyemedim:))) hee birde tombi yiyemedim?:( okul çantam ceymis bond gibiydi. Hani şu kızların pembeli çanta taktığı dönemlerde cüce kalmış maliye memuru gibi gidip geldim okula:)))) kendimi evde fark ettirip sevdireceğim diye daha okula gitmeden okuma yazma biliyor, tüm okul ve mahalle arkadaşlarımı dövüyor hatta kanepenin üstünde abim ve kardeşim varken kanepenin altına yarı belime kadar zorla girip kıçımla kanepeyi kaldırabiliyordum. Bitti mi hayır bitmedi; kapılara tırmanmak, 2 elim üzerinde 2 adım yürüyebilmek, türkü çığırabilmek, anne evde yokken sunta gibin kekler yapabilmek, flüt ve org ile Türk sanat müziği parçalarını çalabilmek, ağzımda biriktirdiğim tam 120 adet ay çekirdeği içini bir defada yutabilmek.. Daha yazayım mı:))) ? tabiî ki fark edilememiş hep silik olmuş zavallı mayonez:)))

Geldik lise dönemlerine.. Anadolu kız meslek lisesine gönderildim zorla, sebep accuk serpilmiş olmam. O arada da bu arayış bitmedi. Okulda hala adım anılıyormuş, ben mezun olduğum gün tüm öğretmen ve müdür muavinleri çiftetelli oynadı yemin ederim:)) Elini overlok makinesine sıkıştıran, makine yağına düşen, yangın kovasıyla şaka olsun diye arkadaşını ıslatan, hardal sarısı renkte etek dikip litaratüre giren, yazılılarda kağıt değiştirip yakalanınca benim adım nilüfer aslında ama arkadaşlar bana mayonez diyor gibi salakça açıklamalar yapan, okuldan kaçıp arkadaşın evinde kısır yapıp yiyen, sınav olacağı zaman arkadaşlarıyla yakın oturabilmek, tek tek hoca oturtmasın diye sınıftan sıraları cengaver gibi sırtında bir alt kata taşıyan, saçlarını sımsıkı arkadan bağlamış, iri burunlu çirkin ördek yavrusu mayonez:))) Bitti mi bitmediiiiiii:))))) üniversite dönemleri abiyle sırt sırta fakültelerde geçti. Zaten abiyle sadece lisede ayrıldık o da kız lisesi malum haaaahahah:)) bana çizilmiş bir kampus krokisi ve o kağıt üzerindeki yolu takip ederek bitirdim okulu. İnanın hala bilmiyorum benim fakülteye başka nasıl bir yoldan gidilir:))) heykel traşlıktan nasıl atıldığımı, süpangle bulaşmış dişlerle nasıl koca yemekhanede gülme yarışması düzenlediğimizi, yurtta banyo lifiyle etüt kapısında nasıl zorla halay çektiğimi, falanı filanı az çok biliyorsunuz.

Bana okul demeyin ey dostlar, diğer arkadaşlar pipetle narin narin kolalarını içerken ben burnumdan fışkırtırdım milleti güldürmek için. Şimdi bu deli kız bankada ve o kadar kokoş içinde eski günleri yad ediyor. Ama şu da bir gerçek ki ben gerçekten başarılı bir öğrenciydim, ara sıra arkadaşların öğlen yemeklerini çalar yerdik, ayakkabılarını zorla çıkarıp derste pencereden atardık, ceketlerinin arkasına ben salağım yazıp, iliştirip tüm okulu gezdirirdik, Adalet’ i fok balığı diyip deli ederdik ve tüm defterlerinin kapaklarına burnunda top olan fok balığı çizerdik , Zuhal’ e kasnaklı at derdik, yanından geçerken kişnerdik ama inanın içimizde kötülük yoktu:))))