karışık kuruşuk

cuma akşamı bankadan çıkarken neredeyse halay çekecektim 2 gün tatil diye.. şuanda evdeyim, mutfağı topladım, salonun halısını sildim nereye bakıyorsam kirli görünüyor gözüme, daha o kadar çok yapılacak iş varki, camlar, kapılar, dolapların içleri, koltuklar, yıkanacak ütülenecek çamaşırlar ıyyyyyyyyy:((((

annem ödüğü sene 15 yaşımdaydım lise 2 deydim ve evimiz tertemizdi, onca okul dersi 3 erkeğin çamaşırı ütüsü ve buna rağmen jilet gibi tertemiz ve düzenli bir ev, üstelik yemekte yapabilirdim peki şimdi ne oldu bana?? şişmanlık insanda tembellik mi yapıyor? yetiştiremiyorum hiçbirşeyi, akşam eve geldiğimde inanın pestilim çıkmış oluyor. bu tamamen psikolojik biliyorum inşallah bunu yenebilirim zira ben düzenli evi çok severim:))

biraz önce sugibinin sayfasında çarşaflarını ütülediğini okudum, ben 3 4 adet cici cici renkli nevresim takımları almıştım üstü başka dolapta altı başka dolapta, lastikli çarşafları geçiriyorum yatıyoruz süpsüpüyle, lastikli çarşaflarda ütülenmiyor ve öyle jilet gibi katlanmıyor ki dolaba düzgünce yerleştireyim. bu satırları okuyunca içim daraldı ne omuş bana ? yurtta bile en düzenli dolaplardan biri benimkisiydi..

bu ara daha iyiyim hayata birazcık osun bağlandım bundan sonra evimide daha düzenli temiz tutacağım kendime de özen gösreteceğim inşallah. çocuk yapmak istediğimi hissediyorum hem o salak şubeden tek kurtulma yolum bu sanırım, ben bu kadar pasaklıyken çocuğa nasıl bakacağım acaba:((( ya gerçekten herkesin evi o kadar düzenli ve temiz mi? nihayet bugün salon temiz odu içime sindi yarında diğer odaları böyle yaparım ve evin temel düzenini korumaya çalışırım..

sanırım bunların hepsi psikolojimden kaynaklanıyor, annemin ölümü ve yaşadıklarım sanırım bende baya büyük yaralar açmış ve acısı böyle böyle çıkıyor. içimde aniden fırtına kopuyor, endişe duyuyorum ve sapsarı oluyorum bazen bunu kimseye söyleyemiyorum aniden geçiyor. içimden bazen hiçbirşey yapmak gelmiyor, günlerce karanlık bir odada öylece oturabilirmişim gibi hissediyorum, benim yalnız kalmamam lazım bunu anladım, 15 gün süpsüpüyle konuşmadık o salonda yattı bende bulduğum yere kıvrıldım ve sonuç çok daha kötü oldu. birileriyle konuşmalıyım anlatmalıyım ben, ya da böğürerek ağlamalıyım. barıştık süpsüpüyle şimdi daha iyiyim evimide temizlemek istiyorum, işe giderkende daha güzel giymek falan.

sabahları süpsüpüyle aynı anda evden çıkıyoruz ve beraber yürüyoruz beni servise bindiriyor, inanın öyle iyi geliyorki bu bana. yol boyunca konuşuyoruz sabahın o saatinde ve günüm daha iyi başlamış oluyor. müşterilerle de şakalaşarak, gülüşerek satış yapıyorum bu bir haftadır, zorunluluk olmaktan çıkıyor hem karşıdakinin de hoşuna gidiyor bu. ürünlerin faydasını anlatıyorum falan, öyle kibarcık olup kasmıyorum kendimi nihayet özüme döndüm..

bir sonraki yazıda tertemiz ve düzenli evimin resmini çekip eklemeyi panlıyorum, bırakın beni gidip kendimi çamaşır sularına vurayım:)) muckssssss