Kör bile düştüğü kuyuya bir daha düşmezmiş!!

Saat: 23.25 ve yemyeşil elmamı dişleye dişleye yazıyorum bu yazımı. Yazarken elmayı ağzımda sıkıştırıyorum ve masaya tükürük damlatıyorum farkındayım. Oruç vaziyette saat 8.30 gibi sürünerek çıktığım merdiven sonrasında evime varıp deli gibi yemek hazırlamaya çalıştım yine bugün. O saatten sonra yapılan iftar zom gibi çöküyor mideye. Azıcık ev toparlamak, evi süpürmek, bulaşık makinesini doldurmak, mutfağın yerlerini silmek birebir geliyor bu şişkinlikte.

Bu sayfayı sadece içimi dökmek için yazıyorum. Kendi kişisel gelişimimi, cümlelerimdeki netlik ve kaybedilen ya da kazanılan öz güvenimi takip edebilmek ve ilerde olursa çocuğumum bu sayfayı okuyarak beni iyi tanımasını istediğim için bu klavye sesleri. Bende prensipli ve zekice fikirleri olan annelerden olacak mıyım acaba? Bende her evlilik yıldönümümde stüdyoda arkamda Kapadokya figürleri olan komik resimler çektiren, çocuğuma her doğum gününde mektup yazan, hatta kestiği her tırnağı, dökülen dişlerini, kullandığı ilk popo sili saklayan annelerden olacak mıyım? Evet, olacağım hatta daha da beteri olacağımJ

Gelelim esas mevzuya. Mayonez yine 2 arada bir derede kaldı. Bundan tam 5 yıl önce 20 yaşında, gözleri ışıl ışıl, bu halinden tam 10 kilo zayıf, pek bir saf, pek bir heyecanlı ve hırslı bir kız vardı.( ne betimleme oldu beaaJ )bir catering firmanın iş görüşmesini başarıyla geçmiş işe başlamıştım. Günlük siparişleri alıp, irsaliyelerini kesiyor, satınalım görüşmelerini yapıp, mutabakatlarını yapıyordum. Mutluluktan gece uyuyamazdım. Koca Mehmet AĞAR patronumdu. Kısa sürede psikopatça çalışan ben, firmada fark edilmiş, Fıratpen projesinin başına geçirileceğim kulislerde konuşulur olmuştu. İşte tam mutluluktan 3,5 atan ben, bu dönemde bir şey fark ettim. Şoförlerden biri, projelerden birine malzeme götürürken, aracı evinin önüne çekip, bir kısmını evine bırakıp, kontrol edilmeyen irsaliye ile geri kalan malzemeleri teslim ediyordu. Bulaşıkçı ev aşçı yamağı olarak çalışan ablalar malzeme çalıp evlerine götürüyorlardı. Halden alınan tüm sebzelerin kiloları eksik çıkıyor ya da kasa daraları düşmüyordu. Bu durumda ne yapacağımı bilmiyordum ve gidip müdürümle bunları paylaştım. Her şey tersine döndü. Bir anda tüm firmada idari kadroda çalışanlar bana sırt döndü. 20- 30 göz sürekli üstümdeydi. Minicik bir hatam itina ile gözlenip patrona yetiştiriliyordu. Hala çok iyi çalışıyor, tedarikçi firmaları iyi seçip en iyiyi en ucuza alabilmek, maliyetleri düşürebilmek için her şeyi yapıyordum. Patron beğeniyordu çalışmamı ama dar olmuştu iş yeri bana. Fıratpen projesine 1 gün kala dayanamayıp istifa ettim. Orada kalsam hayatım nasıl değişirdi acaba? Sonra küçük bir firmada idareten çalışıp şimdiki çalıştığım yere geçtim. Burada da aynıydı mayonez. Yine çok çalışan, birilerinin tekerine çomak soktuğu için gerileyen, evlilik hazırlıkları, kira, araba alabilmek, kursa gidebilmek için sabredip 4 yılını çöpe atan, şimdi geçmişine kafasını çevirip bakmaktan korkan mayonez. Bu ara yine umut filizcikleri yeşerdi içimde. Ücreti yüksek ama kariyerimde kırılma indisi yaratacağına inandığım bir kurs buldum. İnşallah elime yüzüme bulaştırmam da sonuçları müspet çıkar. Şu andaki firmamdan da toplayabileceğim bilgi kırıntılarımı sepetime doldurmaya çalışıyorum. Yeni başlanan sisteme göre satış analiz raporları düzenlemek, çevre edinmek, bayilik sözleşmeleri falan filan. Keşke her firma iyi çalışan personelini üzmese de bizlerde alıştığımız yerlere çizgi çizip arayışlara geçmek zorunda kalmasak.

Bu ara moralimi ve isteğimi en üst noktada tutmalıyım bu kurs için. 4 yılımı heba ettiğim firmayı bırakacak olmayı iyice kabullendiriyorum beynime üzüle üzüle. Aman bilmiyorum yıprattı beni bu iş. İzinsiz bu kadar çalışmak, bu kadar çekilen yol, resmen modern kölelik.