AŞK..

aşk sanırım birini düşününce gülümsemek, gözlerin dolması, heycanlanmak..

Ben meğer hiç aşk yaşamamışım, kızıma aşık oldum. Bu satırları birgün yazabileceğimi 2 ay önce asla düşünmezdim, nasılda nefret etmiş ağlamış kendimi yıpratmıştım.

şimdi içimde onu hissediyorum hatta beni o kadar yoruyor ki:) çok hareketli o hareket ettikçe gülüyorum.

evde ona ait birsürü şey var ve her akşam onları seviyorum minik çoraplarını tırnak makasını minik biberonunu.. biran önce gelsin istiyorum hemde deli gibi korkarak..

her yola cıktığımda yürüdüğümde minik kızımla dolaşmaya cıktığımı hissediyorum, içimden onunla konuşuyorum çevreyi anlatıyorum.. saçlarını savura savura minnacık boyuyla yanımda yürüyeceği günleri hayal ediyorum.

evde yanlız kaldıkça ağlıyorum kızım benim gibi olmayacak, asla yanlız kalmayacak benim yaşadığım zorlukların minnacığını yaşamayacak inşallah, asla kızım başkasının evinde kalmayacak, güçlü olacak, maddi manevi herzaman kendine yetecek.

kesin annemde böyle düşünmüştür ya da düşünememeiştir bile küçük kadın, annelik nedir bilmeden yaşayamadan anne olduğu için. Umarım ben onun gibi bırakıp gitmem kızımı..

süpsüpü ile aramız kötü, kriz iş stresi yüzünden hiç konuşmuyoruz, o bir kenarda gitar çalıp birşeyler okurken, ben ya bebekle ilgili birşeyler okuyor ya kıyafetlerini seviyor ya da uyuyor oluyorum.. arasıra göbeğimi tutup hareketlerini hissetmek istiyor ama izin vermiyorum o benim kızım ve aşırı kıskanıyorum ondan:) acaba o ne düşünüyor ne hissediyor hiç konuşmadım bilmiyorum..

iş yerinde sesiz sedasız çalışıyorum.. 21 ocağı dört gözle bekliyorum.