cama yapışmış 2 minik el
işe başladım..
sabah sessizce kızımı emzirip kapıyı çekip çıkıyorum evden, canımın yarısı o kapının ardında kalmışken hemde..babannem bakıyor kızıma beni büyüten babannem..
akşam 9 gibi eve varıyorum, damla beni özlemiş camda bekliyor oluyor beni..bir bebek en fazla kaça kadar uyanık kalabilir,akşam kaça kadar dayanabilir.. kızımı 23:30 a kadar bekletiyorum seviyorum kokluyorum.. dayanamayıp uyuyor:(
ağlıyorum yazamayacağım.
sonra canlarım sonra...
mayonez tarafından gönderildi saat:
19:25
11 Yorum:
bizim eller okul bahçsinin parmaklıklarına yapışıyor..canım benim kıyamam sana ilk günler çok zor en azından canına teslim ediyosun canının parçasını..
allah hepimize sabır ve dayanma gücü versin...
mrb, ben de şu anda işyerinde ağlayan bi anne olarak sizi çok iyi anladığımı söyleyebilirim. Cook ama cook zor. Minnacık bir kalp evde gitme diye bakıyo her sabah. Zaman lazım sadece
ben de pazartesi gunu ilk is basimi yapacagim tam 1 sene sonra... kuzularim 11 aylik ve sanki su anda ben hayatim boyunca anneydim, hic ise gitmedim gibi hissediyorum... ya cocuklar baskalarini benden cok severlerse diye korkuyorum... ben en cok ama en cok onlari seviyorum. Allah tum cocuklari korusun kollasin biz yokken, ne diyim...damla'ya da maasallah, cok ama cok seker..sevgiler...
çok iyi anlıyorum seni, çok zor atlatılıyor ama insan herşeye bir süre sonra alışıyor. haftasonu annesi oldum diye çok dertleniyorum bazen ama yapacak birşey yok maalesef.
sevgili mayonez,bloğunu yaklaşık 2 senedir takip ediyorum. ama en güzel yazıların kızınla iligl olanlardı o kadar güzel anlatmışsınki okudukça sana imrenip evlenip anne olasım gekiyor:))
son yazından beri defalarca bloguna girip baktım, bugün yazdığını görünce nasıl sevindim anlatamam. damlacığa ailecek bayıldık evdeki herkese fotoğraflarını gösterdim, Allah nazarlardan saklasın.. o güzel bebişinin yeni foğrflarınıda bekliyoruz. ve senin için bebeğinle geçirebileceğim bol bol keyifli vakitler diliyorum Allahtan..
Mayonez hoşgeldin.İlk günler hep çok zor oluyor ama ne yapacaksın çalışan annelik zor işte.Evde olmayı deli gibi istediğimiz de çalışmak zorundayız da tam oğlumuz(ya da kızımız) büyüyor okullar felan bitiyor,hadii emeklilik.Yav ben şimdi evi naapim.Evde olmak bana o zaman lazımdı...
çok üzüldüm ... geliş saatinizde çok geçmiş ama , herşey onların daha iyi imkanlarda büyümesi için. hangisi daha doğruysa o yapılmalı mesela ben işten ayrıldım.. bakacak birisi yoktu. ve bakıcıya emanet edemedim.. siz en azından iyi bakıldığını düşünün, olumlu tarafından yaklaşmaya çalışın , zamanla her ikinizde alışacaktır.. sevgiler
canııımmmmm
minik masalım senin onun için çalıştığını biliyor neden bu kadar üzüyorsun ki kendini... hem bence masal seninle oynamayı uyumaya tercih eder :)) göz yaşını silip hanimiş benim masalım diye atla üstüne:)) ben damlayı kabul etmiyorum o benm masalım bu arada :))) seni çok seviyorum
e nihayet blogun aklına gelmiş,gözlerimiz yollarda kaldı:))
ben sürekli evde olan bir anneyim,ama lütfen bu kadar üzülmeyin..evde oldugunuzda da full vakit geçiremiyorsunuz çocugunuzla.."kaliteli zaman" a gerçekten inananlardanım ben...
annelik beraberinde aşırı duygusallığıda getiriyor biliyorum ama bu kadar duygusal olmak da en çok kadını,anneyi üzüyor,en azından güvendiğiniz ellerde...
kadere bakın ki,sizi büyüten babaanne kızınızı da büyütüyor..
çok olmuş sen bunu yazalı. ben görmemişim. alışmışsındır artık duruma, ne kadar alışılabilirse işte. ses ver.
Nerelerdesin..?
Yorum Gönder
Kaydol: Kayıt Yorumları [Atom]
<< Ana Sayfa